ตอนนี้ชีวิตผมวุ่นวายมากจริงๆ ทั้งเรียน ทั้งทำงานหลวง และงานรับจ๊อบอีก
แต่ก็ยังคิด Project ใหม่ๆ ออกมาอีกว่า อยากจะลองสัมภาษณ์ Guru และเหล่าทวยเทพแห่ง Internet Marketing ดูบ้าง
เผื่อจะได้อะไรดีๆใน เรื่องแนวคิดและมุมมองเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้
ดีไม่ดีเผื่อเราจะกลายเป็นเทพไปอีกคน
ลองเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาเพื่อนดู ก็ได้คำตอบกลับมาว่า
“เค้าบอกว่าก่อนจะเป็นเทพ มันต้องผ่านการตายก่อนนี่หว่า”
มีอยู่วันนึง..ผมกำลังขับรถกลับบ้าน หลังจากเลิกเรียน
กำลังขับอยู่ดีๆ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นมา….
MaMa is Calling……..
แม่นี่เอง โทรมาไมหว่า? ผมคิดในใจพลางกดรับโทรศัพท์…
“อยู่ไหนแล้ว” คือเสียงแรกที่แม่พูดออกมา
“ขับรถอยู่เด้อ..จะถึงบ้านแล้วเนี่ย อีกแปร็บเดียว” ผมตอบ
“เออ โอเค แค่นี้แหละ” แล้วแม่ก็วางไป สงสัยจะกลัวเปลือง
หลังจากวางโทรศัพท์ ผมก็คิดว่า แม่เราชอบโทรถามเราอย่างนี้เป็นประจำเลยนี่หว่า..
ไม่ว่าจะไปไหน มาไหน แม่ก็จะโทรถามตลอด..
อยู่ดีๆ ก็คิดถึงขึ้นมาว่า แล้วถ้าเราไม่มีแม่ละ เราจะเป็นยังไงบ้าง
ตอนเช้า คงไม่มีใครมาปลุกให้ไปทำงาน ไม่มีคนทำกับข้าวอร่อยๆให้กิน
ตอนเย็น คงไม่มีใครโทรถามว่าจะกลับมากินข้าวไหม อยู่ไหนแลัว เมื่อไรจะกลับบ้าน
เวลาอยู่บ้านก็คงเหงา เพราะไม่มีใครให้เราต่อปากต่อคำ ไม่มีคนที่จะให้คำปรึกษา
ถุงเท้าก็คงเรี่ยราด เพราะไม่มีใครด่า เวลาถอดถุงเท้าทิ้งไปทั่วบ้าน…
เวลาอกหัก ใครจะคอยปลอบ คอยดูแล คอยดุด่า
เวลานอน ก็ไม่มีใครมาเรียกให้นอน ไม่มีใครบอกให้ดูแลสุขภาพ อย่าเอาแต่นั่งหน้าคอม
ท้ายที่สุด ก็คงไม่มีโทรศัพท์ที่คอยโทรมาถามทุกวันเวลากลับบ้านดึก…
.
.
คนเราก็แปลก เวลามีอะไรกลับไม่นึกถึงคุณค่า ต้องรอให้มันหายไปก่อน ถึงจะสำเหนียกได้ ว่ามันมีค่าแค่ไหน
ขนาดมีวันแม่ ให้ระลึกถึงพระคุณแม่ แต่พวกเมริงก็เอาไปเที่ยวกับแฟน แล้วอ้างว่าวันแม่มีทุกวัน…
แค่วันเดียวพวกเมริงยังให้ไม่ได้เลย… กรูละหน่าย
.
.
.
จริงๆ แล้ว ที่เขียนขึ้นมาทั้งหมดนี้ ผมก็แค่อยากบอกแม่ว่า ผมรักแม่ก๊าบ
(บอกแม่ไปแล้วด้วย ไม่ได้แค่เขียนเฉยๆนะ)